Δείτε τις εικόνες στις πραγματικές διαστάσεις τους με κλικ

Ο Ταΰγετος όπως φαίνεται από τη Σπάρτη

Άποψη του βουνού

Το βόρειο τμήμα

«Αγαθέ μου γέροντα! Θέλω να ακουμπήσω τα χείλη μου πάνω στην Πέτρα σου να μην μ’ ακούσει κανείς άλλος. Μόνον εσύ!»

Με αυτά τα λόγια απευθύνεται ο ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος στον Ταΰγετο, το σεβαστό του φίλο, το υψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου και ένα από τα υψηλότερα της χώρας μας.

Μύθοι, ερειπωμένα ιερά και ακροπόλεις, μοναστήρια και σπίτια πετρόχτιστα και μια χιονισμένη πυραμίδα στην κορυφή συναποτελούν το μυθικό βουνό. Στα δάση του οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι κατοικούσε η ίδια η θεά Άρτεμη, προστάτιδα του κυνηγιού, με το χρυσοκέρατο ιερό ελάφι της. Εκεί ζούσε και η πανέμορφη νύμφη Ταϋγέτη, από την οποία πήρε το πανάρχαιο όνομά του ο Ταΰγετος.

Η κορυφογραμμή του σημειώνει το όριο ανάμεσα στην ανατολική και δυτική του όψη, ανάμεσα δηλαδή στη Λακωνία και τη Μεσσηνία. Στα δυτικά, γυμνές πλαγιές και λιγοστά δάση, στα ανατολικά, νερά και δάση άφθονα, φαράγγια που χωρίζονται από μικρά οροπέδια και φιλικές ράχες, όπου φιλοξενούνται ακμαίοι ανθρώπινοι οικισμοί.

Η περιοχή έχει μακρά ιστορία: Λέλεγες, Λάκωνες, Δωριείς βάζουν τη σφραγίδα της παρουσίας στον Ταΰγετο ήδη από την 3η π.Χ. χιλιετία. Στα ιστορικά χρόνια κυριότερη πόλη στην ανατολική πλευρά του είναι η Σπάρτη που κατεβαίνει μέχρι τις όχθες του Ευρώτα. Στα δυτικά ιδρύονται οι Φαρές και αργότερα στη θέση τους κτίζονται οι Καλάμες (σημερινή Καλαμάτα).

Στη μεσαιωνική εποχή η ζωή στις πλαγιές του βουνού εκτυλίσσεται στην Καστροπολιτεία του Μυστρά, που για διακόσια χρόνια βυζαντινής ιστορίας γίνεται διοικητικό, οικονομικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο της Πελοποννήσου, όπου Καντακουζηνοί και Παλαιολόγοι αλλά και ισχυροί γαιοκτήμονες κοσμούν την περιοχή με περίλαμπρα δημόσια κτίρια και μεγαλοπρεπή παλάτια και αρχοντικά.

Τον καιρό της Τουρκοκρατίας η ορεινή ζώνη του Ταϋγέτου με τα πυργόσπιτα, τα ασκητήρια και τα μοναστήρια γίνεται ασφαλές καταφύγιο των Ελλήνων, που δεν τολμούσαν να πλησιάσουν οι Τούρκοι.

Και τα χρόνια και οι αιώνες κυλούν. Οι συνθήκες ζωής αλλάζουν, οι άνθρωποι μετακινούνται, δημιουργούνται νέοι χώροι αναψυχής στις πλαγιές του Ταϋγέτου, οδικό δίκτυο διεισδύει στον ορεινό του όγκο.

Αλλαγές που αφήνουν αδιάφορο τον Ταΰγετο, ο οποίος επιβλητικός καταγράφει στο σώμα του όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες και παρεμβάσεις, παραμένοντας ο ίδιος πάντοτε, ο αγαθός και σοφός γέροντας του Νικηφόρου Βρεττάκου:

«...άνοιξε, αγαθέ γέροντα, τις κρουσταλλένιες σου πηγές, κάμε να ξαναδώ πίσω από τις αγερόχυτες κορφές σου να ανατέλλει σαν ήλιος πάλι το όραμα της παγκόσμιας αγάπης».