ΚΑΣΤΟΡΙ: Παλιά το χωριό, που είναι ριζωμένο στην πλαγιά του Ταϋγέτου, ονομαζόταν Καστανιά - όνομα που πήρε από το γνωστό αειθαλές δένδρο, αιωνόβιο, με σκληρό κορμό και καταπράσινα φύλλα, την καστανιά. Σήμερα είναι η ακμάζουσα κωμόπολη Καστόρειον ή Καστόρι. Το όνομά της το πήρε από τον μυθικό ήρωα Κάστορα. Πότε κτίστηκε το χωριό είναι άγνωστο. Πιθανότατα διαδέχτηκε τη βυζαντινή χώρα με λίγα σπιτοκάλυβα. Αργότερα απλώθηκε προς τα κάτω και οικίστηκε η πλαγιά και οι λόφοι με γειτονιές και συγγενικά σπίτια. Η Κάτω Καστανιά, σε αντιπαράθεση με την Άνω, την ορεινή, που κτίστηκε στα χρόνια της τουρκοκρατίας και είχε εκκλησίες και νεκροταφείο, αναπτύσσεται σαν γεωργικό κέντρο. Πολλοί ξένοι περιηγητές πέρασαν από εκεί στα χρόνια της τουρκοκρατίας, Ο Άγγλος Λικ (1830) και άλλοι δεν υποψιάστηκαν την ύπαρξη του χωριού. Φαίνεται πως στυν περιχή αυτή έγινε μεγάλος χαλασμός και διαλύθηκαν τα δύο βυζαντινά χωριά Μεσονήσια και Χώρα. Σήμερα το Καστόρι είναι έδρα του Δήμου Πελλάνας.

      ΓΕΩΡΓΙΤΣΙ: Το Γεωργίτσι είναι κτισμένο στην ορεινή ανατολική πλευρά του Ταϋγέτου σε υψόμετρο 950 - 1100 μέτρων. Η τοποθεσία είναι τραχιά, απόκρημνη, αρρενωπή αλλά και καταπράσινη. Πέρα από τις φυσικές ομορφιές του χωριού και λαμπρές τοποθεσίες, που όλες σχεδόν είναι συνυφασμένες με θρύλους και γεγονότα, το τοπίο με μοναδικές και συνεχείς εναλλαγές καθηλώνει τον επισκέπτη και το νερό, που αναβλύζει από τις διάφορες πηγές, είναι παγωμένο, κρυστάλλινο και πεντακάθαρο. Ο πρώτος κάτοικος, από τον οποίο πήρε και το όνομά του, ονομαζόταν Γεωργίτσης και ήταν τσοπάνος. Για να αποφύγει τη φορολογία των ζώων που είχε επιβάλει ο Μωάμεθ ο Β' ανέβηκε στο βουνό (γύρω στο 1472). Τα χρόνια της ακμής του χωριού ήταν από το 1750 ως το 1914, όταν δηλαδή ήταν και πρωτεύουσα των βόρειων δήμων, με πληθυσμό 3.500 κατοίκους. Το χωριό παρουσιάζει σταδιακή παρακμή από το 1941 και ύστερα και φτάνει στη σημερινή του μορφή με πολύ λίγους κατοίκους. Είναι ένα από τα ομορφότερα χωριά των βορείων δήμων με γραφικά δρομάκια, παραδοσιακά σπίτια και υπέροχη θέα. Πολύ σωστά το ονομάζουν, ακόμα και σήμερα, "Το μπαλκόνι του Ταϋγέτου".